De Tovenaarsleerling

Wie kent er nog The Thunderbirds? Van die plastic poppen in raketten. Ze zaten aan touwtjes en een poppenspeler kon ze middels de touwtjes laten bewegen, lopen en praten. Soms kwam er een close-up voorbij van een hand die een knopje bediende. Dat was dan een opname van een echte hand. Dan riepen we tegen elkaar: “Een echte hand! Dat was een echte hand!” Dat vonden we best wel bijzonder. AI bestond nog niet. En als de poppen moesten praten dan bediende de poppenspeler de hele onderkaak wat best wel een dom gezicht was.

We waren op een verjaardag. 30 Jaar alweer. Er was voor de grap een zangduo ingehuurd. Het deed me heel erg denken aan Radio Tweede Exloermond op de middengolf. En van pure meligheid gingen we natuurlijk meedoen en we hadden pret voor tien. De zangeres deed me denken aan een figuur uit The Thunderbirds. Verder niks mis mee zal ik maar zeggen. En juist op dat soort momenten komen mij de leukste anekdotes ter ore. Zoals die van De Tovenaarsleerling.

De Tovenaarsleerling is een jonge man die graag Tovenaar wil worden. Of hij daarvoor ook een moodboard heeft moeten maken weet ik niet. Misschien was het ook wel gewoon een eenvoudige ‘one minute pitch’. Om bij de Tovenaars te mogen horen moet je in je leerlingen tijd verplicht aan alle onderdelen meedoen. Los van wat je naast de Tovenaars nog aan sociaal leven hebt, dien je er gewoon te zijn. Ik snap de doelstelling, de leerling moet alle facetten kennen om zeker te weten of je wel Tovenaar wil worden. En de Tovenaars willen weten of de leerling uit het juiste hout gesneden is. En uiteindelijk was de man toegelaten tot het Tovenaars Gilde. Op zijn eerste optreden als Tovenaar kreeg hij een warme hand op zijn schouder: “Je ziet er prima uit, maar denk de volgende keer even aan je sokken. Die moeten grijs zijn.”

Naast mij zat een gepensioneerd Tovenaar. Die zei dat de sokken zwart hoorden te zijn.

Bor de Tweede

 

Het is alweer 10 jaar geleden dat ik over Bor de Wolf schreef die een gedenkteken kreeg te Zweeloo: https://denapp.blogspot.com/search?q=Bor

Inmiddels hebben familieleden van Bor ook de Ter Apeler bossen als woonstee gekozen. Ik liep een tijdje geleden door de Ter Apeler bossen. Het was mooi weer en de groene bladeren zaten nog aan de bomen. Op 100 meter afstand kruiste een wolf mijn pad. Ten minste, dat dacht ik. Hij zag eruit als een wolf, diverse tinten grijs, maar was slank gebouwd en netjes verzorgd. Niet zo'n ruige haarbal zoals je ze kent van de vele YouTube filmpjes. Bor II viel door de mand doordat 20 seconden later een vrouw mijn pad kruiste. Tenzij het oma dan wel Roodkapje was, was Bor II geen wolf. Maar de vrouw leek helemaal niet op Roodkapje of oma. Overigens was het gewoon een T-splitsing van twee paden dus echt ‘mijn pad kruisen’ was het eigenlijk ook niet.

Vandaag liepen wij weer door het bos, en ook over het paadje waar ik toen de nep-wolf zag. Het was koud en er lag sneeuw. Geen wolf gezien. Onlangs hoorde ik van iemand dat er in het bos vlak achter ons huis, het Nulbos (het stukje bos naast de Nulweg), een wolf was gesignaleerd. En ik las ergens dat wolven zich overdag schuilhouden in dichte dennenbossen. Zou ik het beest willen betrappen zal ik dus vroeg moeten opstaan. Of ‘s avonds laat het bos in. Gaat niet gebeuren. Ik vroeg aan Gemini, uit te spreken als Djemmienaai, om een foto van een wolf in de Ter Apeler bossen. Gemini bracht er niks van terecht en ik besloot haar een handje te helpen door een foto te maken van het pad door het Nulbos. De foto bij dit bericht is het resultaat. Ik heb Gemini ook gevraagd het te doen met een dinosaurus. Ik vond het geen gezicht.

Arm kind

Drie koningen, oud en wijs,

gingen gezamenlijk op reis.

Met de muziek mee, ze volgen de ster.

Maar de muziek verstomt en de ster blijft ver.

Eindelijk na een lange tocht,

vind men in een gammele krocht,

een bakje stro, dit moet het zijn.

Maar voor een koning is hij wel wat klein.

De weg was lang, de weg was hard.

Drie koningen vol met smart.

Vol verwachting van wat een koning allemaal kan,

vinden ze een baby van een timmerman.

“Geef hem het goud, geef hem de wierook.

Geef hem de mirre dan maar ook.

Een naakte baby koud en klein,

maar als wíj het zeggen, dan zal het een koning zijn…..”

Boys will be boys…….

 

Het is zaterdagmiddag, 13 december 2025. Het is half drie. Ik sta voor het raam. Of er achter, dat mag ook. Tis maar hoe je het bekijkt. Ik kijk uit over de rotonde, de Nulwegbrug en een stuk Viaductstraat. En heb daarmee tevens ruim zicht over wat er zich op het fietspad vlak voor ons huis afspeelt. Het fietspad is bedoeld voor twee rijrichtingen. Met witte strepen in het midden.

 

Er zwaait vanaf de rotonde een fietser de bocht om en komt mijn kant op, richting Ter Apelkanaal. Het is een elektrische fiets, lichtgroen metallic. De man is van mijn leeftijd, misschien zelfs wat ouder. Maar dat kan ook heel gemakkelijk een beoordelingsfout zijn want ik zie mezelf altijd een stuk jonger dan een ander. Laten we zeggen: 60 plus, dan zit ik altijd goed. Hij draagt een donkere pet. Geen baseballcap. Een ouderwetse antraciet kleurige pet met een werkje in de stof. De jas is daarentegen modern, volgens de laatste winterjassen mode. Niet dat Hollands felle oranje maar iets getemperd. Het ging meer richting sienna. Sienna met geel denk ik.

We zijn allemaal jong geweest en we weten allemaal dat gewoon netjes rechtdoor fietsen bij tijd en wijle best wel saai kan zijn. Dus hebben we allemaal weleens rare capriolen uitgehaald op onze fietsen. Op de pakkiedrager zitten terwijl je fietst, op de trappers staan ipv op het zadel zitten. Wild heen en weer slingeren, stoepranden op en af racen, kruispunten diagonaal oversteken. Stukje berm meenemen, olifantenpaadjes in het plantsoen gebruiken, keihard de struiken in sturen en dan onder luid gejoel van je vrienden jezelf en de fiets weer bevrijden uit de stiekelbossen. Door de Ter Apeler bossen crossen en in het Meebos door de droge sloot scheuren. Met een flinke aanloop kon je dan in een boog, zonder bij te trappen, precies voor het Spoorbruggie uitkomen en dan waande je je een echte motorcrosser. Of je geraakte dan net naast het bruggetje en dan ging je op je bek. Nou ja, precies wat je jongeren nu nog steeds ziet doen.

Het is op deze zaterdag mooi weer. Ik snap dat die man daar fietst. Straks is het weer een week kutweer en dan fiets je niet meer voor de lol. Vooral niet in je nieuwe oranje jas. Ik zie de man dichterbij komen. Nog een paar trappen en hij fietst voor ons huis. Ik kan zijn gezicht goed zien. Hij zit een beetje voorover. Ik zie iets in zijn ogen. En een trekje om zijn mondhoeken. Een vonk, een sprankel; een vleugje jeugd maakt zich los uit de vergetelheid en bereikt zijn brein. En dan gebeurt het. Ik heb het zelf duizendmiljoen keer gedaan en nu zie ik het deze man doen. Hij slalomt. Vier, vijf middenstreepjes maar. Dan fiets hij alweer gewoon netjes rechtdoor. Het hele verhaal speelt zich in een paar seconden af. Dit stukje lezen duurt langer. Dit stukje schrijven duurde veel langer. Maar hij deed het en ik zag het. De duvel is oud. De duvel en zijn ouwe moer.

Religieus populisme

 

De SGP voert campagne. Verkiezingstijd, vandaar. Men gaat er met het gestrekte been in. Durfal Chris Stoffer, de baas van de SGP, ging er zelfs mee naar Jinek. Het gevolg is bekend: geen. Wie in Chris Stoffer gelooft blijft dat wel doen en wie het niet doet blijft dat ook wel doen. Waarmee volgens mij de volkomen zinloosheid van de SGP wel is aangetoond; het is preken voor eigen parochie. In SGP kringen is abortus en euthanasie niet gebruikelijk durf ik zomaar te stellen. Zij mogen dat niet van hun imaginaire vriend. En dat is prima. Zo heeft Bacchus (https://denapp.blogspot.com/2011/12/dominee-ik-drink-er-uit-naam-van.html) mij ooit eens verboden om bessenjenever te drinken en daar houd ik me graag aan. Want Bacchus heeft zelf gezegd dat bessenjenever erg vies is. Zoete rommel. Maar ik ga niet de straat op om te posten bij slijterijen om mensen aan te spreken die bessenjenever dreigen te kopen en ze op opdringerige wijze foldertjes in handen te drukken over het verderfelijke gebruik van bessenjenever.  Dus de SGP moet ook niet het publieke domein in gaan om anderen hun overtuiging op te dringen.

De SGP heeft posters laten maken waarmee men ons te lijf gaat. Ik heb ze in Ter Apel nog niet gezien en moest ze ook op internet opzoeken. Er zijn vier varianten. 1: Elke maand puzzelen! Dus abortus? 2: Gebrek aan woonruimte. Dus abortus? 3: It’s a girl! Dus abortus? 4: Het gezin is compleet! Dus abortus?

Even over nummer 1: Er bestaat ook nog zoiets als voorbehoedsmiddelen maar die zijn bij de SGP ook verboden. De SGP denkt dat vrouwen voor hun plezier abortus ondergaan. Of uit gemakzucht. Hoe dom kun je zijn. Ik heb speciaal voor dit stukje poster nummer 2 even wat aangepast. Wie de schoen past trekke hem aan.

We hebben in Nederland wetgeving over abortus en euthanasie. Daar is een maatschappelijke discussie aan vooraf gegaan. En er zijn debatten over gevoerd. Kennelijk waren de argumenten van de SGP niet doorslaggevend. Misschien komt dat wel omdat het merendeel van de Nederlanders niet gelooft dat er een hele oude meneer hoog boven de wolkjes woont. Hopelijk komt er ook ooit nog eens fatsoenlijke wetgeving over het vrijwillig gekozen levenseinde. Ook daar zullen de argumenten van de SGP niet doorslaggevend zijn. Wen er maar aan. Als mensen niet gevoelig zijn voor jouw boodschap ligt dat niet aan die mensen maar aan de boodschap. Ook al komt die boodschap uit een 2000 jaar oude roman.

De pratende paardenbloem.

Laatst liep ik door de mooie Ter Apeler natuur. Ik kwam langs een veld met hoog gras en bloemen en andere planten. Bloemen en andere planten heten tegenwoordig kruiden. Vaak voorafgegaan door een bijvoeglijk voornaamwoord zoals ´heilzaam´. Duurzaam, gezond en biodivers. Het was een warme luie dag en ik besloot om even languit in het gras met de kruiden te gaan liggen. Dergelijke momenten zijn zeldzaam want normaal heb ik daar geen geduld voor. Maar goed, nu was het dan zover. Na enige tijd meende ik een stem te horen. Het was een zachte meisjesachtige stem. Ik verklaarde mezelf voor gek, wat weinig moeite kost, en ging verder met mijn gedachten. Maar het stemmetje was er, onmiskenbaar. Het stemmetje zei: „Ik ben een paardenbloem. Ik wil je iets vertellen. Ik groei hier omdat de grond slecht is en ik kan de grond weer goed maken, zelfs als ik dood ben.“ Of iets van die strekking.

Bovenstaande alinea heb ik uit mijn duim gezogen. Ik lag helemaal niet in het gras. Ik las het op Facebook. Een veel doorgestuurd bericht. Ik heb niks tegen paardenbloemen en vind een gezonde bodem met veel biodiversiteit het mooiste wat er is. Maar het gaat mij om de boodschap. Of eigenlijk meer de vorm van de boodschap. Dit is kennelijk de manier waarop je mensen moet aanspreken. De mensheid functioneert op het niveau van een vijfjarige? Misschien wat overdreven. Maar op televisie (ook zo iets inderdaad) zag ik een mevrouw die er voor had doorgeleerd zeggen dat Trump een impulsieve kleuter is. Als de baas van de VS al een impulsieve kleuter is dan kan het met de mensheid bijna niet beter gesteld zijn. En dat is ook zo, in de Ster Reclame komt elke avond een pratend beertje langs. Het beertje kan door jouw wasgoed kruipen en dan ruikt alles heel erg fris! En mensen die aan die bloemenberenkleertjes ruiken doen dan een debiel tiktokdansje. Zegt dit iets over de doelgroep of zegt dit iets over de reclamemakers? Het zegt iets over de hele mensheid: een argeloos stelletje goedgelovige holbewoners die je alles op de mouw kan spelden. En dat lukt al ruim 2000 jaar. Hoe sterker het verhaal hoe meer ze het gaan geloven. Geen wonder dat populisme zo goed werkt. 

Pim Fortuyn vertelde ooit een journalist dat ze eerst de moedermavo moest gaan afmaken. Nou, nou, dat was wat! En zie waar we terecht gekomen zijn: ons laatste kabinet had een minister van asiel die nu tijd en wachtgeld genoeg heeft om haar algemene ontwikkeling en omgangsvormen wat bij te spijkeren. En misschien kan ze een keer naar een echte dameskapper. Ze vind er wel een in de Tweede Kamer van de kappervakschool.

Wat het ook goed zou doen op Facebook is een voorlichtingsfilmpje over de landelijke politiek: „Hallo, ik ben een Kamerlid, ik wil je iets vertellen. Ik zit hier niet om het land te helpen besturen maar om herkozen te worden. Daarom verzin ik allemaal dooddoeners en drogredenen om je voor de gek te houden. Zodat je op mij blijft stemmen zodat ik in de Tweede Kamer kan blijven en ruim 140.000 euro per jaar opstrijk met niks doen. Nou ja…niks. Het is nog best lastig hoor want ik mag niks zeggen en moet doen wat de fractievoorzitter zegt. En als dameskapper ben ik gewend nogal te zwetsen tegen oude dames die toch niks terug zeggen dus het valt allemaal niet mee.“

Ik hoop dat zo´n filmpje er niet komt. Want van zwetsende Kamerleden wordt niemand beter. Dan is er wel een beter idee voor een voorlichtingsfilmpje. Geen pratend Kamerlid maar een pratend petje. „Hallo, ik ben een baseball cap. Je hoort mij te dragen met de zonneklep naar voren. Zodat de zon niet in je ogen schijnt....... “. Ik denk dat dat beter aansluit bij de belevingswereld van de aanhang van onderhavig Kamerlid.

Johannes is moe.

In de heerlijkheid Westerwolde, daar waar de Runde vanaf het Bargerveen komende uitmondt in de Ruiten Aa, ligt op een zandplaat, verscholen in de bossen, het Klooster Ter Apel. Het is september 1606. Johannes zit in de priorkamer. Hij is net terug van zijn rondgang over de kloosterenclave. Veel meer dan een moestuin is het niet meer. Sinds het vertrek van de meeste broeders is er gewoon te weinig mankracht. De pachtboeren doen het beter en zijn Johannes nog goed gezind. Het kloosterbos biedt een treurige aanblik. Er zijn weer eens bomen gekapt. Van de daders natuurlijk geen spoor. Verder is het dak van het Ossenschot bij Hanetange ingezakt. Dat moet voor de winter hersteld worden. Maar door wie?

Johannes is nu tevens predikant van de Hervormde Kerk en dan is er nog het gasthuis. Er zijn nog maar een paar broeders en die zijn ook al op leeftijd. Ze mochten destijds blijven en die hielpen Johannes daar waar het kon maar er was gewoon teveel werk. Johannes had gevraagd om personeel aan te mogen nemen. Er was weerstand tegen. Men was bang dat Johannes ze de katholieke geloften zou laten afleggen. Wat een onzin. Johannes was nu toch predikant? En hadden ze hem niet zelf toestemming gegeven om te trouwen? Nou ja, uiteindelijk zullen de extra arbeiders er wel komen want het Klooster was een belangrijke schakel in de voedselvoorziening. En er was in dit ruige gebied behoefte aan veilig onderdak voor reizigers. De Staatsen konden helemaal niet zonder Klooster Ter Apel. Zijn vrouw Anna was goed voor hem. Ze was slim en hielp Johannes met het bestieren van het gasthuis en de landerijen. Al ging het wel wat langzamer allemaal, nu hun dochter Hendrikje er was. 

De priorkamer van het klooster was nu de woning van Johannes en Anna. Hij legt het hoofd achterover en sluit zijn ogen. Meteen is hij weer terug in 1587. Hij was net gekozen als abt of hij kreeg de zwaarste taak van zijn leven. Er waren een aantal vrouwen opgepakt. Ze werden beschuldigd van hekserij. Johannes moest naar de burcht te Wedde om het proces te leiden. Wat wist hij nou van heksen? Maar hij was een vooraanstaand vertegenwoordiger van de kerk en hij had er maar te zijn. Wie anders dan een priester kon weten wat de duivel allemaal uitspookt? Hij kon sindsdien nauwelijks een nacht doorslapen. Steevast werd hij wakker van het gegil en gekrijs van de vrouwen. De beul van Farmsum had zichtbaar plezier in zijn werk.

Plotseling werd de deur van de priorkamer opengegooid. Twee naakte vrouwen stormden naar binnen. Ze zagen er vreselijk uit, overal wonden en brandplekken en besmeurd met hun eigen vuil. Ze gilden het uit: „Johannes! Johannes! Red ons!“ Vlak daarachter kwam de beul binnen, zijn lederen hoofdkap hing in zijn nek. Zijn gezicht nat van het zweet. In zijn hand hield hij een roodgloeiende pook waarmee hij in de richting van de vrouwen prikte. „Kom hier, ik zal jullie je heksenwerk afleren!“ Met drie grote stappen stond hij bij Johannes. Hij hief zijn pook omhoog om uit te halen en met zijn andere hand greep hij Johannes bij de keel. „Voor jou is er ook een brandstapel....!“ Johannes schreeuwde het uit. Hij schopte met zijn benen en maaide met zijn armen.

 „Johannes! Johannes wordt wakker.....“, het was Anna. Haar koele hand op zijn wang, Hendrikje nestelde zich op zijn schoot. “Waren de vrouwen weer op visite?“ „Ja, de beul kwam ook weer eens langs....“, zuchtte Johannes. „Er is bezoek voor je.....“ zei Anna. Twee heren uit Groningen zaten in de refter. Anna had ze voorzien van eten en drinken. De broeders hadden de paarden uitgespannen en het rijtuig stond al in de schuur. Ze zouden 1 nacht overblijven en morgenvroeg zouden ze weer vertrekken richting Groningen. Johannes fatsoeneerde zijn uiterlijk zo goed en zo kwaad als mogelijk en begaf zich naar de refter. Hij heette de heren welkom en schoof bij ze aan. Anna bracht een kruik bier. „Goed nieuws Johannes!“ zei de oudste en hoogste in rang. „Je kunt werkvolk aannemen. Je geeft ze kost en inwoning en een paar stuivers loon. Maar let op! Het tiendengeld blijft. Je haalt het maar uit de extra opbrengst die ze je zullen opleveren. En nog wat; we willen morgen een vat bier en 2 zak meel op de wagen. En flink vol Johannes! Geen aangebroken rommel. Het zou jammer zijn als de wintervoorraad hooi in brand vliegt. Begrijpen we elkaar.....?“ Johannes knikte gedwee. Ook Anna hield haar mond. Zij zou vannacht met Hendrikje bij de dienstmeiden op zolder slapen, in een kamertje achter de ziekenzaal. Daar waren ze veilig. De Groningers zouden vanavond dronken worden en schreeuwen om meer bier.